[Toruga]

Birçok geleneksel Japon müzik türleri (Hogaku) bulunmaktadır.

Bunlardan en önemlileri:

* Gagaku: Çin ve Kore kökenli saray müziğidir. Bu en eski geleneksel Japon müzik türüdür.
* Biwagaku: Bu Biwa adı verilen dört telli gitara benzeyen bir enstrümanla yapılan bir müzik türüdür.
* Nogaku: Noh gösterileri esnasında icra edilen bir müzik türüdür. Genelde bir koro, Hayashi flütü, Tsuzumi davulu ve diğer enstrümanlarla icra edilir.
* Sokyoku: Koto enstrümanı ile yapılan müzik türüdür. Daha sonra Shamisen ve Shakuhachi ile eşlik edilir. Koto 13 telli kanuna benzer bir çalgıdır.
* Shakuhachi: 55 cm. uzunluğunda bir flüt ile yapılan müzik türüdür. Çalgının adı eski Japon uzunluk biriminden gelmektedir.
* Shamisenongaku: Shamisen çalgısı ile yapılan müzik türüdür. Shamisen sadece üç teli olan gitara benzer bir çalgıdır, Kabuki ve Bunraku gösterileri genellikle Shamisen eşliğinde yapılır.
* Minyo: Japon folk şarkıları.

[katana]

Japon müziklerinin en güzeli

[мiкα]

Teşekkürler. Çok yararlı oldu.

[niyon]

geleneksel müzikleri severim.japon geleneksel müziğini çok seviyorum.ve modern müziklere japon ezgileri katmalarını da seviyorum.

ne alaka tabii ama şu anda geleneksel tay müziği dinliyorum.o da çok güzel

[dehliz]

Geleneksel müzikleri çok severim özellikle Sakura - Japanese Folk Music bu melodiyi dinlerken inanılmaz haz alıyorum bilgi ve paylaşım için teşekkürler

[Tamada]

paylaşım için teşekkürler

[kiryuu]

Ben özellikle Nogaku'yu çok severim.siz?

[aybüke*]

Shamisenongaku seremonileri hoşuma gidiyor benim.

[kagami chan]

Geleneksel Japon Müziği Türleri

Japon müziği geleneksel ve modern olarak iki tarza ayrılır ve geniş bir yelpazeye sahiptir. Japonca’da müzik kelimesi ongaku (音楽 )’dur; kanjide   “on” (音)  “ses” ve “gaku” (楽) “zevk” kelimelerinin birleşmesinden oluşmuştur.

Japonya'da enstrümantal, tiyatro ve mahkeme olarak üç tip geleneksel müzik türü bulunur.

Kabuki (歌舞伎)  Japon tiyatro türüdür. Kabuki müzik üç bölüme ayrılır.

1. Gidayubushi - jōruri ile aynıdır. (jōruri'nin anlamı tayū (太夫)yani sanatçının shamisen eşliğinde anlatım yaptığı geleneksel Japon müziğidir.)
   
2. Shimoza ongaku - Shamisen çalgısı ile yapılan müzik türüdür. Shamisen sadece üç teli olan gitara benzer bir çalgıdır, Kabuki ve Bunraku gösterileri genellikle Shamisen eşliğinde yapılır.
   
3. Debayashi - Kabuki sahnesinde oynanan istek üzerine çalınan geleneksel Japon müzik  türüdür. Ayrıca ''degatari'' olarak da bilinir.
   

Noh ( 能) diğer adıyla nōgaku (能楽) olarak bilinen tiyatro müzik türüdür. 
Noh müziği hayashi-kata (囃子方) ile oynanır. Tiyatroda kullanılan enstrümanlar  taiko (太鼓), ōtsuzumi (大鼓), kotsuzumi (小鼓), ve fue (笛) dir.

Geleneksel Japon Müziği

Geleneksel Japon müziği Japonya’nın halk müziğidir. Tiyatro, saray müziği (gagaku) ve enstrümentalolarak üçe ayrılır.

Tiyatro; Japonya’da müziklerin önemli rol oynadığı drama türünde bir çok tiyatro formları mevcut. Ancak bunların başını Noh ve Kabuki tiyatroları çekmektedir.

 Noh tiyatrosu Japon geleneklerini en üst düzeyde yansıtan ve bilinen en eski tiyatrodur. Tiyatronun müziği  hayashi-kata adı verilen bir enstrümental topluluk tarafından çalınır. Kullanılan enstrümanlar ise taiko (Japon davulu), ōtsuzumi (büyük bir kum saatine benzeyen davul), kotsuzumi (küçük kumsaati şeklindeki davul) ve  nohkan (bambu flüt). Hayashi topluluğu Noh tiyatrosunda yokyoku (vokal koro) ile birlikte sahne alır. Kabuki tiyatrosu parlak makyajı, harikulade kostümleri ve dekorları ile Japonya’nın dini öğeler barındırmayan klasik tiyatrosudur. Kabuki’nin ilk örneklerinde Noh tiyatrosundaki Hayashi topluluğu yer alırdı. Sonralarda ise Kabukishamisen (bağlama) gibi enstürmanları da içermeye başladı. 

Kabuki müziği 3 kategoriye ayrılabilir: geza, shosa-ongaku ve ki &tsukete. 

Geza; Kuromisu olarak adlandırılan siyah bambu perdenin arkasından, sahnenin sağında gerçekleştirilen ses efektleri ve müzikleri içerir. Üç çeşidi vardır: ilki şarkı,ikincisi şarkısız shamisen sesi, üçüncüsü ise norimono olarak adlandırılıan shamisen yanında diğer enstürümanlarla birlikte yapılan müziktir. 
Shosa-ongaku; dans ve oyunculukla birlikte sahnelenen müziktir. Shosa-ongaku  Takemoto, Nagauta, Tokiwazu ve Kiyomoto müzik tarzlarını içerir. 
Takemoto müziği oyunculuğa eşlik ederken diğerleri kabuki dansına eşlik eder. Takemoto’da genel olarak sahnelenen bölüme ilişkin kısımlar seslendirilir. Aktörler dizeleri Takemoto ile senkronize şekilde söylemeye çalışır.

Birçok geleneksel Japon müzik türleri (Hogaku) bulunmaktadır. Bunların en önemlileri:

Gagaku: Çin ve Kore kökenli saray müziğidir. Bu en eski geleneksel Japon müzik türüdür.
Bivagaku: Bu biva adı verilen dört telli gitara benzeyen bir enstrümanla yapılan müzik türüdür.
Nogaku: Noh gösterileri sırasında icra edilen bir müzik türüdür. Genelde bir koro, Hayashi flütü, Tsuzuni davulu ve diğer enstrümanlarla icra edilir.
Sokyoku: Koto enstrümanıyla yapılan bir müzik türüdür. Daha sonra Shamisen ile eşlik edilir. Koto on üç telli kanuna benzer bir çalgıdır.
Shakuhachi: 55 cm uzunluğunda bir flüt ile yapılan müzik türüdür. Çalgının adı eski Japon uzunluk biriminden gelmektedir.
Shamisenongaku: Shamisen çalgısıyla yapılan müzik türüdür. Shamisen sadece üç telli olan gitara benzer bir çalgıdır, Kabuki ve Bonraku gösterileri genellikle Shamisen eşliğinde yapılır.
Minio: Japon folk şarkıları.

Naguata Geza’da en çok görülen biçimlerden biridir. Bu biçimde utakata adı verilen şarkıcılar ve shamisen çalan kişiler (shamisenkata) yer alır. Utakata sahnenin sağına shamisenkata ise soluna orturur, shamisenkata tiz sesler çıkaran hasozao shamisen (ince boyunlu bağlama) kullanır. Tokiwazu, tayu adı verilen ezberden okuyan kişilerden oluşur ve shamisenkata chuzao (orta boyunlu bağlama) kullanır. Tokiwazu Kiyomoto müziği ile benzerlik gösterse de daha ağır tempolu işler ve sahnede gerçekleştirilir. Kiyomoto da tayu ve shimasenkatadan oluşur ve chuzao kullanılır; ancak kelimeler ve cümleler duygu yüklü olduğu için çok tiz tonlarda okunur. Ki ve Tsukute; iki adet kare meşe tahta parçasıyla yapılan farklı seslerin oluşumunu kapsar. İki tahtayı birlikte vurduğunuzda çıkan ses “ki”, ikisini sert bir keresteye doğru vurduğunuzda çıkan ses ise “tsukute” olarak adlandırılır.

Saray Müziği (Gagaku); Gagaku Japonya’nın en eski geleneksel müziğidir. İçerisinde şarkılar, danslar ve diğer Asya müzikleri yer alır. Gagaku’nun 2 tarzı vardır: enstürmental müzik olan kigaku ve vokal müzik olan seigaku. 

Gagaku türleri ise 3 tanedir:  

Shōmyō; bir çeşit Budist müziği olan shoumyou, vecizelere eklenen melodilerden oluşur. Kökeni Hindistan’dır, Japonya’da ise Nara döneminde başlamıştır. Shoumyou, bir veya birden fazla rahip tarafından söylenen capelladır. 

Jōruri; shamisen ile birlikte öykü anlatımının olduğu bir müzik türüdür. Birçok çeşidi bulunmakla birlikte asırlardır süre gelen ve bugün de devam eden gelenekleri vardır. 

Nagauta; shamisenin kullanıldığı bir müziktir. Kabuki dansı için, kabuki diyalokları için ve kabukiden bağımsız olmak üzere kendi içinde üç tarza ayrılır.

Enka: Enka ikinci dünya savaşı öncesi ve sonrasında Japonların en popüler müziği olmuştur. Günümüzde enka genelde yaşlılar arasında en sevilen müzik türüdür. Enka şarkıları genelde ümitsiz aşklar, nostalji vb konularla ile ilgili sözlerden oluşun hüzünlü şarkılardır, bu sebeple ülkemizdeki arabesk ile benzerlikleri olduğu söylenebilir. Enka şarkıcıları, özellikle kadınlar, genelde geleneksel kıyafet olan kimono ile şarkılarını söylerler.

Ünlü Enka şarkıcıları:

· Koboyashi Sachiko

· Hikava Kiyoshi

· Tendo Yoshimi

· Tsuki Hiroshi

Enstrümental Müzik; Enstrümental müzikte, geleneksel Japon halk müzikleri çalınır. Enstrümanlar arasında telli, vurmalı ve üflemeli çalgılar yer alır. Bu enstrümanlara kısaca değinecek olursak;

ÜFLEMELİ ÇALGILAR

Hotchiku: Erdem bambusu olarak adlandırılan dikey Japon neyi.

Nohkan:  Kabuki ve Noh tiyatrolarında kullanılan, çok tiz sese sahip enine Japon neyi.

Ryouteki: Gagaku’larda kullanılan ve dragon flüt olarak adlandırılan enine ney türü.

Shakuhachi: Rahipler tarafından kullanılan dikey ney türü.

Shinobue: Çok tiz sesli enine ney türü.

Hichiriki: İki dilli, hem gagaku müziği hemde ryouteki enstrümanı olarak kullanılabilen flüt.

Shou:  Serbest dilli, 17 ince bambu borulu üflemeli enstrüman.

Yu: Shou’ya benzer serbest dilli antik Çin üflemeli enstürmanı.

Horagai: Trompet olarak kullanılan büyük deniz kabuklarından oluşan üflemeli çalgı.

VURMALI ÇALGILAR

Kakko: İki başlı Japon davulu.

Taiko: Japon savaş davulu.

Otsuzumi: Kum saati şeklindeki küçük boy davul.

Tsuzumi: Kum saati şeklindeki büyük  boy davul.

Shime-daiko: Küçük Japon davulu.

Hyoshigi: Bambudan yapılan ve süslü iple birbirine bağlanan tokmaklar.

Shouko: Küçük bronz çan.

TELLİ ÇALGILAR

Biwa: Kısa boyunlu, süslemeli ud. Öykü anlatımlarında kullanılır.

Ichigenkin: Tek telli kanun. Geleneksel şarkılarda kullanılır.

Sanshin: Üç telli shamisen(bağlama).

Yamatogoto:  6 veya 7 telli kanun. Koto ve diğer telli enstürmanlara oranla yerli olduğuna inanılan çalgı aleti.

Kokyou:  Yay ile çalınan telli çalgı.

Koto: 13 telden oluşan telli çalgı olan Koto, Japonya’nın geleneksel enstürmanıdır.

Geleneksel Japon Müzik Enstrümanları

· Biva

· Tuzumi

· Koto

· Shamisen

· Shakuhachi

· Taiko

Taiko:Geleneksel Japon savaş davullarına verilen isimdir. Savaşlarda askerlerin moralini yüksek tutmak ve aynı zamanda ordu safları arasındaki iletişimi sağlamak için kullanılırdı. Davulların günümüzdeki işlevi tümüyle sanatsaldır. 

Taiko bestelerinde ana ritmi oluşturan motif göreceli olarak basit, zaman ölçüsü çoğunlukla düz karakterlidir. Geleneksel bestelerde her şey önceden kurgulanmıştır ve doğaçlamaya yer verilmez. Geleneksel haliyle Taiko yazılı bir notasyona sahip değildir. Besteler kulaktan kulağa “ Kuchishowa” m adı verilen sözlü notasyon geleneği ile öğretilir.

Japon resim sanatı

Ukiyo-e :Edebi olarak bu sanatın ismi yüzen dünyanın resimleri, anlamına gelmektedir. Ukiyo-e’nin tarihsel arka planına baktığımızda, bu sanat üslubunun/okulunun Takugawa döneminde (1615-1868) Edo (Tokyo) ‘da ortaya çıktığı görülmektedir. Takugawa Shogunları eski başkent Kyoto’dan yeni başkent Edo ya taşınmışlar ve bu kenti döneminin en büyük şehri haline getirmişlerdir. Dolayısıyla da Ukiyo-e yi yaratan sanatçılar Tokugawa döneminin toplumsal yapısı içinde yetişmiş ve ürünlerini vermişlerdir ve o günlerden günümüze birçok hikâye resmedilmektedir. Önemli Kabuki aktörleri ve devrin ileri gelenleri resimlere konu olmuştur. Daha sonra doğa ve günlük yaşamda ressamların ana temaları haline gelmiştir. Bunların en güzel örneklerinden biri Hokusai’den Fuji dağının görünümüdür.

Ukiyo-e’ler daha çok kitapların içerisinde kullanılırdı, günümüzde kitaplardan bağımsız tek resim olarak da bulunmaktadırlar. Çıktıkları günden itibaren orta tabaka halk tarafından çabukça benimsenmiştir ve bir anda okuryazarlık seviyesinin üst düzeylere çıkmasına vesile olmuştur.

Ukiyo-e 19.yy’dan sonra batı sanatında önemli eserler veren Van Gogh, Monet, Degas ve Klimt gibi ressamlara da ilham kaynağı olmuştur.

18.yy da yeni tekniklerin keşfedilmesiyle sanatçılar renkli eserler vermeye başlamıştır. Ukiyo-e sanatının bilinen en önemli isimleri ise Utamaro, Hokusai, Hiroshige ve Sharaku dur.

              Kitagawa Utamaru (1753-1806) resimlerinde daha çok güncel yaşam içerisinde yer alan insan portreleri ile meşhurdur. Bunun yanında içerisinde birçok Ukiyo-e canlandırma bulunan kitapları vardır.

               Katsushika Hokusai (1760-1849) resimlerinde daha çok doğayı ön planda tutmuştur. Bilinen en önemli eserlerinden biri “Fuji dağının 36 görünümü” serisidir.

               Ukiyo- e resim sanatı Japon kültürel kimliğine ait en önemli öğelerden biridir. Günümüzde halen birçok yeni sanatçı bu resimleri örnek alarak çalışmalarını sürdürmektedir.

çeviri & ekleme & düzenleme yapılıp alıntılama yapılmıştır.