Bunda etkilendiğim aslında birçok sahne var;
Edward ve Alphonse'nin annelerini canlandırmak için insan dönüşümü yaptığında Edward'ın Alphonse'un geri gelmesi için söylediği sözler.
Albay Hughes'in ölümü ve cenazesinde
Nina'nın öllümü.
Envy'nin kendisiinin kıskanç olduğunu acı biir şekilde fark kabullendiğinde içinde kalan son felsefe taşıı çıkararak kendisini öldürmesi.
vs vs

Clare'nin geçmişini anlatırken, Ona nerdeyse ebeveynlik yapan Terasa'nın,Clare'nin gözleri önünde, Uyanan Priscilla tarafından başının koparılarak öldürdüğünde şok olmuştum.

Hinata'nın fekçli olan Yui'ye evlenme teklif etmesi.
Otonashi'nin kazada herkese yardım etmesine rağmen yalnızca kendisinin ölmesi.
Otonashi'nin Kanade'ye, sevdiğini itiraf ettiğinde Kanade'nin yok olma pahasına olsa da bunu duymak istemesi.

Sürekli gülen bir çocuk olan Momiji'nin aslında annesi yüzünden kötü bir geçmişe sahip olması.
Final sahnesinde Toru ve Kyo'nun arasında olanlar.

Hani naruto geçmişini felan hatırlar da annesi ile babası ile ilgili neler yapmak istediğini hatırlar ya o sahnelerde felan ağlıyorum

Hughes'ın ölümü, kızının arkasından "babamı neden gömüyorlar anne daha çok işi vardı" demesi ve sonrasında Roy'un ağladığı sahne.
Edward'ın Al'i her kaybetme riski yaşadığı sahne.

Son bölümün neredeyse tamamı.

Itachi'nin Sasuke'ye olup biteni anlattığı sahne, Sasuke'nin pişmanlığı ve Itachi'ye karşı söyledikleri, o diyalog beni benden almıştı.
Jiraiya'nın ölümü.

Şapşal Ichigo'ya power up yaptırmak için Ulqi'min harcandığı sahne, Orihime'ye son anlarında elini uzatması ve yok oluşu.

L'in ölümü.