Bundan tam 15 sene önce de yazmıştım sana bir mektup ilk cümlesi de Nasılsın? idi. Bu 15 sene içinde ne çok şey değişti değil mi? Hangi açığı kapatabilmeyi başarabildim diye çok düşündüm geçenlerde hatırladım. Sahi 15 yıl önce ne değişti de şimdiki senin Tüm iyi ve kötü anılarının hepsini unutturmaya yemin etmiş gibi gömmüş ki anılarını bilinçaltına.. Söyler misin bana her şeyi silmek isteyecek kadar neden kaçmayı seçtin sevgili geçmişim ve gelecekteki halimi hangi geçmişinin kapısından geçirmeyi diledin kendine?

Şimdiki mektubumu ile Çok düşünüyorsun azıcık sus diyerekten başlıyorum. 15 yılda bu kadar mı yıprandın sevgili kendim? Her ne kadar çok sus desem de kendime her seferinde düşünmekten yine de kendimi alamadığım çok absürt bir duruma düşüyorum. Gerçeklikten kaçan mı veya nefret mi eder oldum yoksa her şeyi bilipte nasıl kullanacağını görememeyi seçen mi oldum bilemedim. Tüm anılarla beraber her şeyi unutmak iyi mi yoksa kötü bir özellik mi onu da bilemedim. Hislerimi benimle bırakıp sevgili anılarım acısıyla tatlısıyla iyi saklanıyorsun. Diyorum ki bir gün her şeyi bana hatırlatabilme şefkatini gösterir misiniz rica etsem? Hani çocukluğumu da unutturmayın arada geçmişi de yad edebileyim diyorum. Çok bir beklentim yok sadece hatırlamak hatırlayabilmek güzel olurdu diyorum.

8 senedir boşluktayım şuan halen Anksiyete ve depresyonla boğuşan biri olarak bazen duyguların düşüncelere çok ağır hükmettiği zamanlarda ne yapabileceğimi bilemiyorum, bilsem de bazen zihnimdeki odada bu durumdan çıkarabilecek tek çıkış kapısının önündeki gardiyandan halen kaçtığım oluyor. Zihnimizdeki her kapının bir anahtarı olduğunu bilsem de zihnimdeki anahtarın hiç biri o kapının kilidini açamadı veya açmak istemedi. Neden halen kapıyı açamadım? Kimi bekledim? Ne için bekliyorum halen? merak ettiğim sorulardan biridir. Bu soruya cevap bulabildin mi yoksa soruları sandığa saklamaya devam mı ettin? Boşluk içinde kendimi kaybetmek feci kötü resmen. Arabanın içinde son hızda gidip ne direksiyona hakim olabiliyorsun ne arabayı durdurabiliyorsun nede o arabadan inebiliyorsun.

Tam olarak ne zaman girdin hayatıma sevgili anksiyete ve can dostu depresyonu? Hiç ayrı yaşadığınıza şahit olamamkla beraber birde benimle de yaşadığınıza canı gönülden şahitim artık. Az çok tanıyoruz birbirimizi.  Ne de güzel düşüncelerle boğuşturdunuz öyle.. Ölmeyi isteyecek kadar bazen yaraladığınız yerlerde oldu ama bilirsiniz beni o zamanlar pek aldırış etmedim desem yalan olacak bazen sana kapıldığım oldu lakin savaşmayı ve zaferi isteyecek kadarda inatçılığım tuttuğu da oldu. Sahi hala korkuyor musun gardiyandan? Seni bağlayan kendinden. Yoksa Kaçmayı ve bulunmamayı mı deniyorsun halen? Bir kez karşılaşmıştın gardiyanla fakat bilirsin çok ani kayboldu kendisi ve kendisini kaybetmekle beraber senide yolundan kaybettirdi. Çıkış yolunu bulabiliyor musun o kimsesiz karanlık odanın içinden. Her şeyi apaçık görmene rağmen cesareti mi bulamıyorsun? Bağlanmış olan gerçeği kırabilecek olanı mı kaybettin yoksa seni tutanı mı bırakamadın? Biliyorsun ki gardiyanın hala orada oluşu ve kapıyı koruyor oluşu da gerçek. Artık kaçma, kaçma ki seni yenebilecek tek kişinin yine sen olduğunu hatırla ve yeni stretejilerini de düşünüp ilerle. Şimdiki sen Kapıdan geçebileceğin güne dek güçlenmeyi ihmal etmedin değil mi? Geçemezsen bozuşuruz haberin olsun. Peki şuan nasıl gidiyor gardiyandan kaçışın? Sakın ama sakın o kapıdan biran bile olsun vazgeçme. 

" insan neden, neden diye sorup durduğu sürece çıkamıyor işin içinden. Ancak nasıl diye sormak lazım galiba. Nasıl toparlarız, nasıl çıkarız bu işin içinden, nasıl huzura kavuşuruz diye yol almak lazım." bu yazıyı gördüğümden beri hep diyorum ki: "Neden?" diye düşünme "şimdi ne yapmalıyım?" diye düşün. Düşüncelerimizi değiştirebilirsek hayatımızın da değişebileceğine son derece inanıyorum artık.

Hiç beklemediğim bir anda hayatıma girdin, inançlarımı değiştirdin, umutlarımı yeşerttin, arada kendini de sevdirdin. Sanki hiç söz vermemişsin gibi hiç istemediğim bir anda da hayatımdan git lütfen. Gelirken de bana hiç sormamıştın ya hani, giderken de sorma lütfen rica ediyorum. Yaşanmışlıkların sadece hatıralarımda kalsın, verilmiş sözlerin de sadece hayal olarak kalsın. Öğreneceklerim varmış diyorum artık, hayattaki bazı derslerim eksikmiş. bana öğrettin, beni geliştirdin, aynı zamanda beni güçlendirdin de. Misafirin kısası makbuldür hani bilirsin sevgili Anksiyete. Sana Teşekkür edip, önümüze bakmalıyım artık...

Bir gün, çok samimi söylüyorum bir gün çok şükür bitmiş diyebileceksem eğer, Her bir bitişlerin insanın kırılma noktalarıyla beraber ar damarı çatladığında daha iyi bir insana dönüşmeyi yoluma devam edebilmek için seçerim eğer ki bu bitişte takılı kalmayı seçersem, görünmesi gerekenin görünmeyeceğini de biliyorum. Gidenin hayatımdaki rolü son buldu, bunu kabul ediyorum. yolun açık olsun bende kendi yoluma devam edeceğim. daha güçlü olarak.

Lütfen son bir kez daha dinle kendini yoksa dilinin seni sağır eder. Yüzleş lütfen yoksa kalbinin esiri olacağını ve anla artık zihninin seni deli edebileceğini. Her şeye rağmen sabırla ve içimde kötülük barındırmadan savaşmaya çalışıyorum. Hatalarımda oluyor elbet ama yapılan yanlışa bile yanlış gitmemeye insan olarak çabalıyorum. Sonu istediğim gibi olmasa da bile kafamı yastığa koyduğumda hesabını veremediğim hiç bir şey kalsın istemiyorum.

Hatırla. Yaşam dediğin sadece geriye sarılarak anlaşılır ve anılara dönüşür ama ileriye doğru yaşanmalıdır. Hiç kimse bunun kolay olacağını söylemiyor. Hepimizin insanlığımızı kurtarmak için öğrenmesi gereken ders. ilk frekans, dengenin Evrensel gücünü çağırmak. Sevgi ve korku duyguları dengeler. Neyi seversen o olursun. Neyi seversen ona dönüşürsün. Sakın yanlış şeyi sevme çünkü seni dönüştürecektir. Seni daha yükseklere çıkartabilecek bir şeyi sev ve Evrene güven, ona teslim ol ve akışına bırak. Bu yolculuk senin yolculuğun ve yalnız ettiğin bir yolculuk sakın unutma.